اول. اینکه بعضیها میگویند که انسانهای امروز وقت خواندن و شنیدن شعرهای بلند را ندارند، حرف کاملاً درستی است که از هزار سال پیش تا کنون مصداق داشته است. البته باید اضافه کرد که در اصل این شاعران امروز هستند که وقت و حوصله شعر بلند نوشتن را ندارند. همین عمر خیام خودمان، اگر قرار بود که بنشیند و مثل سنایی و مسعود سعد سلمان قصیده صد بیتی بگوید، از نوشتن همین چهار تا رساله مختصر علمی هم باز میماند و علاوه بر آن، نان ادوارد فیتز جرالد هم آجر میشد. بنابراین، نقش و اهمیت حال و حوصله شاعران پارسی زبان در رونق این ژانر یا قالب ادبی، به اندازه خوانندگان بی حوصله و کم حوصله چشمگیر است.
..
دوم. برای آموزش عملی ساختن شعر کوتاه، روشهای متعددی وجود دارد (به تعداد نفوس عالم)، که ما بنا به تجربه دیرین خود، از میان آنها یکی از کارآمدترین شان را انتخاب کرده ایم و برایتان تشریح میکنیم. اینکه شعر کوتاه عصاره تفکر بشری است، تردیدی در آن نیست. و اگر کسی مرتکب این تردید شود، خودش باید جوابگوی تفکر بشری باشد. برای شاعرانی که شعر کوتاه میسرایند، شعر کوتاه جایی است که باید اقتدار خود را در عرصه ایجاز نشان دهند و همگان را در باب قابلیتهای فنی خود انگشت به دهن نمایند.
..
سوم. شما اگر همینجوری بیایید شعر کوتاه بگویید، کدام بنی بشری متوجه خواهد شد که شما اقتدار لازم را در عرصه ایجاز و فشرده سازی دارید؟ بنابراین، بهترین راه آن است که در وهله اول یک شعر بلند بسرایید و در وهله دوم آن قدر شاخ و برگ زائد آن را بزنید که بشود یک شعر کوتاه. شاید بعضی آدمهای کم تجربه بگویند: این چه کاری است؟ جواب این آدمها آن است که اگر شما هم به اندازه ما تجربه کافی داشتید، ازین سؤالهای ضایع نمی پرسیدید. فلذا، مبرهن گردید که شعر بلند، مقدمه شعر کوتاه است.
..
چهارم. ما خودمان با همه عظمت و بزرگی، از همین راه به عظمت و بزرگی رسیده ایم و آن، لت و پار کردن یک شعر بلند به منظور ساختن یک شعر کوتاه است. چند وقت پیش، شخصی به نام سهراب سپهری (در باب این بنده خدا رجوع فرمایید به مدیر کل محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمان)، به محضر بنده شرفیاب شد و استدعا نمود که من شعرهای بلندش را تبدیل به شعر کوتاه نمایم. از آنجا که اساتیدی مثل بنده ید طولایی در بنده نوازی و شاگرد پروری داریم، خواسته ایشان را به نحو عجیبی اجابت فرموده و موفق به تولید یک شعر کوتاه دیگر گردیدیم. از آنجا که نقل آن شعر بلند کم اهمیت بی بهره از عناصر ایجاز، باعث ملال خاطر خوانندگان خواهد شد، ما فقط شعر کوتاه تولید شده را به سمع و نظر شما میرسانیم:
تا شقایق هست
باید امشب بروم؛
پشت هیچستان هم
چه درونم تنهاست!
...
پ.ن: در این رابطه، مطالعه این مطلب هم راهگشاست.
