...وقایع ابن محمود...

مناجات

ebnemahmood — Fri, 11 May 2012 23:14:01 GMT

خدایا! رها ساز

زنانی که زندانی دیگرانند

زنانی که زندانی خود.

چرا نبايد عذرخواهي كرد؟

ebnemahmood — Sun, 06 May 2012 17:36:00 GMT

بعضي افراد معلوم الحال كه مرتب نگاه به دست اين غربي‌ها مي‌كنند كه ببينند چكار مي‌كنند كه ما برويم از آنها تقليد كنيم، مي‌گويند چرا در بعضي قضايا مثل همان اختلاس 3000 ميلياردي مسئولين مربوطه رسماً عذرخواهي يا كناره‌گيري – يا زبانم لال – خودكشي نمي‌كنند؟ با اينكه اين قبيل خزعبلات اساساً نياز به توضيح و تشريح ندارد و سكوت خودش گوياي بسي مسايل ناگفته است، بنده دلايل متقن دارم كه عذرخواهي در اين قبيل مسايل نه فقط لازم نيست، بلكه گناه كبيره است:

1) ما كدام كارمان طبق اصول است كه اين يكي باشد؟ البته منظور از اصول، اصولي است كه غربي‌ها تعريف كرده‌اند و به عنوان ارزش‌هاي غربي مي‌خواهند به ما ملل مسلمان صادر كنند. ما زير بار چنين خفت‌ها و حماقت‌هايي نمي‌رويم و نبايد برويم.

2) تشبّه به كفّار جايز نيست. خصوصاً در اين چنين مسايل ناموسي! اين كارهاي سخيف را بگذاريد همان خارجي‌هاي از خدا بي‌خبر انجام بدهند. حال و روزشان هم گواه همين مسايل است.

3) اگر قرار به عذرخواهي و كناره‌گيري باشد، مسئولين ما پس كي به كار خدمت خلق برسند؟ روز و شب بايد بابت مسايل ريز و درشت عذرخواهي كنند و كناره‌گيري نمايند و سنگ روي سنگ بند نمي‌شود. فرصت خدمت به مردم محدود است و نبايد به رايگان از دست برود.

4) ما به مسئولين رأي مي‌دهيم كه از جانب ما اين كارها را بكنند. اگر قرار باشد يك مدير اين مملكت نتواند 3000 ميليارد اختلاس كند، پس چه‌كار كند؟ پس چه ازين اختيارات قانوني؟ پس چه كسي به اين قبيل كارها برسد؟

5) 3000 ميليارد عددي است كه بابت آن وقت ارزشمند تعدادي از مسئولين مملكت را كه مي‌توانند صرف كارهاي مشابه كنند، بگيريم؟ همين كارها را مي‌كنيد و گيرها را مي‌دهيد كه مملكت ما پيشرفت نمي‌كند؟ دوست داريد ما هم مثل مردم بدبخت اروپا و آمريكا و ژاپن باشيم كه يك ركعت نماز هم بلد نيستند بخوانند؟

6) عذرخواهي فقط بر درگاه ايزد منان جايز است و بس. مابقي مخلوقات چنين شأني ندارند. مخصوصاً شهروندان درجه دو و سه كه بايد ممنون ما هم باشند كه منت مي‌گذاريم و زحمت اختلاس از آنها را بي اجر و مزد مي‌كشيم. اين پول‌ها را اگر ما نخوريم و نبريم، خدا مي‌داند صرف چه كارهاي خلافي كه نخواهد شد!

7) عذرخواهي يك كار زنانه است و ما كه بحمدالله همه اسباب بزرگي و مردانگي را يكجا داريم، برويم عذرخواهي كنيم؟ يعني اين قدر خوار و ذليل؟ اين زبون و زار؟ به چه قيمتي؟ با چه دستاوردي؟

8) حالا اگر ما عذرخواهي نكنيم، چه كسي وجودش را دارد كه از ما بازخواست كند؟ مثلاً ما را اعدام مي‌كنند؟ شغل‌مان را مي‌گيرند؟ تابعيت مضاعف‌مان را لغو مي‌كنند؟ چكار مي‌كنند؟ چرا بايد يك انسان مؤمن عملي انجام دهد كه لغو بودن آن بر همگان ظاهر است؟

9) بر گذشته‌ها صلوات!

تفاوت فرهنگی

ebnemahmood — Fri, 27 Apr 2012 12:20:00 GMT

آن سوی جهان، سفیر گرم حال است

این سوی جهان، وزیر فارغ‌بال است

یارب! برسان «تفاوت فرهنگی»*

این معنی دیـپـلماسی فعال است.

ماییم درین جهان، بُت فرهنگی

باقی جهان؟ توالت فرهنگی

انگشت به فرق مردمان کردن ما

معنیش بود: تفاوت فرهنگی!

*. وامي است از مرحوم عمران صلاحي:

قدري برسان تهاجم فرهنگي

اسباب بزرگی و احساس تکلیف

ebnemahmood — Thu, 01 Mar 2012 22:33:44 GMT

خواجه محمد ساروتقی، چنان در دل شاه عباس نفوذ کرده بود که در حرم او راه داشت و دست او در ارکان حکومت گشوده بود. حاسدان را این حالت گران آمد. به شاه چنان باز نمودند که خواجه را با اهل حرم سر و سرّی است. شاه بدو بدگمان شد و منصب ازو بستد. فردایش، خواجه ساروتقی طبقی پیش شاه فرستاد. چون گشودند، آلت مردانگی او بود، از بیخ بریده! و پیغام داد که مرا طاقت بدگمانی شاه نمی‌باشد. بی همگان بسر شود، بی تو بسر نمی‌شود! شاه از این عمل او در شگفت شد و به صدق نیت او پی بُرد و منصب از دست رفته بدو باز داد!

خواجه ساروتقی را گفتند: در قطع آلت، چه حکمت دیدی؟ گفت: بزرگی را سبب باید نه آلت! مرا بی آلت، امورات زندگانی بگذرد، اما عشق خدمت مرا دیوانه کرده است و خواب از من ربوده! و در این مقطع حساس کنونی، احساس تکلیف مرا بر‌آن داشت که دست به چنین عملی بزنم.

و از آن تاریخ تا کنون، احساس تکلیف، در کسب و حفظ قدرت، از جملهء ضروریات است!

شیر در قفس و اهم مسایل منطقه‌ای

ebnemahmood — Fri, 24 Feb 2012 09:14:00 GMT

® یادم باشد به اصغر فرهادی نامه بنویسم و از او بابت اینکه فیلمش برنده شده و در مراسم گلدن گلاب (آدم یاد گلابی می‌افتد وقتی این کلمه را می‌نویسد) ملت ایران را سربلند کرده، تشکر کنم. خوشحالم که مرلین مونرو و مریل استریپ و همفری بوگارت و اشلی جاد و آلفرد هیچکاک و کوین کاستنر و مایک هامر برای ایفای نقش در فیلم بعدی او اعلام آمادگی و اشتیاق وافر نموده‌اند. حتی شنیده‌ام که جنیفر لوپز راغب شده که زبان فارسی را یاد بگیرد که برای بازی در فیلم بعدی فرهادی مشکل دوبله نداشته باشد. البته اگر فرهادی رضایت بدهد! ملت ایران در این مقطع تاریخی دو دسته‌اند: آنهایی که معتقدند که اصغر فرهادی بهترین فیلمساز عالم است و آنها که معتقدند همه این‌ها توطئه استکبار جهانی است که موفقیت‌های فیلمساز ارزشی مسعود ده‌نمکی را در گیشه کمرنگ کنند. و لاغیر!

® شرکت در انتخابات وظیفه هر ایرانی باوجدان ناموس پرست غیرتمند است، بخصوص در این برهه حساس از زمان که دهان استکبار و همه یاوه‌گویان شرق و غرب نیازمند مشت محکم ماست. برادران و خواهران عزیزم! میزان رأی ملت است. مشکلات همه جا هست. مگر بوش در انتخابات تقلب نکرد؟ مگر ولادیمیر پوتین جفت پا نیامد توی دهن ملت مظلوم روسیه؟ چرا بی‌خودی شلوغش می‌کنید. این از وضع ممالک راقیه! چرا قدر کشور خودتان را نمی‌دانید؟ بلند شوید و همین امروز جمعه برویم پای صندوق‌های رأی که فردا دیر است!

® شیر در قفس درست است که ابهت خودش را دارد، ولی اگر از بیماری مشمشمه جان سالم بدر ببرد، نهایتاً‌ می‌تواند در همان کادر 3 در 4 قدم بزند. غرشی هم اگر بکند، برای انبساط خاطر تماشاگران بد نیست. اما کسی را نمی‌ترساند. شیر در ذهنش می‌گوید: یادتان رفته که شب‌ها از تصور غریدن من خواب در چشم نداشتید. حالا یک الف بچه می‌آید به من بستنی تعارف می‌کند یا چس فیل به طرفم می‌اندازد؟ ای دنیای نامرد! ای جنگل بی صاحاب! شیر در قفس همین‌جوری که دارد در ذهنش غرغر می‌کند، چشمش به روزنامه شرق می‌افتد که با هاشمی رفسنجانی مصاحبه کرده است. خمیازه بلندی می‌کشد و می‌رود گوشه قفس می‌خوابد.

® جناب فردوسی عزیز!

هدف از کاینات ما هستیم/ ما نباشیم،‌ هست و نیست مباد!

تو که از زور گرسنگی و بی‌خوابی، و بلکه بی‌توجهی جناب محمود غزنوی، شب‌ها خواب جن می‌بینی و شاهنامه سر هم می‌کنی، چه فکری کرده‌ای با خودت؟ چو ایران نباشد، تن من مباد/ بدین بوم و بر زنده یک‌تن مباد! یعنی چه؟‌ ما آمده‌ایم که زندگی کنیم. نه اینکه بمیریم! ولو به هر قیمتی که شده! ایران نشد، آمریکای جهانخوار! نشد انگلیس جنایتکار! گرین کارت هم که خودشان به ما مرحمت کرده‌اند. غرض اندر میان سلامت ماست! این بیتی که گفته‌ای، دون شأن یک ایرانی فهمیده است. خودت درستش می‌کنی یا بدهم یکی از بزرگان اهل تمیز درستش کند؟

هواشناسي

ebnemahmood — Mon, 20 Feb 2012 12:59:44 GMT

براي كاهش محسوس سرماي درون من

لباني داغ مي‌بايد.

چند حکایت بی ربط

ebnemahmood — Thu, 16 Feb 2012 19:36:05 GMT

هر وقت بیکار می‌شوم و حرفی برای گفتن ندارم، کتاب «نوادر» را می‌خوانم که ترجمه فارسی محاضرات الادباء راغب اصفهانی است. اصل کتاب در قرن چهارم هجری به زبان عربی نوشته شده و ترجمه آن در قرن دوازدهم هجری به دست محمد صالح قزوینی صورت گرفته است. این کتاب را احمد مجاهد تصحیح کرده و انتشارات سروش آن را در سال 1371 منتشر کرده، اما بعداً از کار خود پشیمان شده است! نسخه‌های این کتاب در بازار اندک است و به چند برابر قیمت پشت جلد به فروش می‌رسد. حکایات این کتاب در عین اینکه تبسمی بر لب می‌نشاند، غمی هم در دل ایجاد می‌کند از تلخی آنچه در باطن ماجرا می‌‌گذرد. این چند حکایت را تیمناً برای شما ازین کتاب برگزیدیم و ربطی به هیچ موضوعی ندارد و شباهت آن با اشخاص واقعی تصادفی است!

آٰفت خشکسالی

اصفهانی‌یی پیش خلیفه شکایت خشکسالی می‌کرد.

بادی ازو بجَست.

به دل قوی و بی هیچ تشویر گفت:

یا امیرالمؤمنین! این نیز از ‌آفت خشکسالی است!

انتظار مرگ فرزند

حکیمی را خبر موت فرزند گفتند.

گفت: می‌دانستم.

گفتند: از کجا دانستی؟

گفت: آن روز که متولّد شد، این دانستم!

منافع ضرر!

صالح بن قدوس گفت:

هیچ حال نیست که درو امید نفعی نباشد.

شخصی گفت: اگر مردی را به یک دست بیاویزند، در آن چه حال باشد؟

گفت: زیر بغلش عرق نکند!

حکمت بعضی چیزها

شخصی گفت: موی سر من سفید شده‌ست و موی محاسنم سیاه است.

شفایی گفت: سبب این ظاهر است!

موی سر از موی ریش قریب به بیست سال بزرگ‌تر است!

دعاگو

عابدی پیش امیری رفت. گفت: برای من دعا کن!

گفت: یا امیر! خلقی کثیر بر در هستند که ترا نفرین می‌کنند!

از فواید زندان

کسی از زندان به رشید نوشت:

هر روز که از خوشی‌های تو می‌گذرد،

روزی هم از بدبختی‌های من کم می‌شود.

خواهر زاده

از نسب مردی پُرسیدند.

گفت: من پسر خواهر فلانم!

اعرابیی بشنید و گفت:

همه مردم به طول انتساب کنند، تو به عرض!

(منبع: نوادر، ترجمه محاضرات راغب اصفهانی)

هر چیزی حساب و کتابی داره

ebnemahmood — Thu, 09 Feb 2012 22:30:00 GMT

یار پرسید: چقدر

دوستم می‌داری؟

گفتم: این عاشق دل‌خسته به اندازهء شن‌های بیابان ای دوست

دوستت می‌دارد

سال‌ها می‌گذرد

رفته بی هیچ خداحافظی از پیش من و می‌گویند

رفته تا بشمارد!

مرثیه شیر سماور

ebnemahmood — Wed, 01 Feb 2012 22:06:48 GMT

کسی که فحش ز ملّت شنید، داور بود

کسی که خیر ز کارش ندید، داور بود

کسی که اگزوز خاور حواله‌اش کردیم

اگـر شـدیم ازو نـا اُمیـد، داور بـود

علیـه ما که به سوتش دمید، نا داور

به نفع ما که به سوتش دمید، داور بود

تمـام ملّت ما، اِنـد داوری هستـند

کسی که مدرک آن را خرید، داور بود

مربیـان و مدیـران و مابقـی خوبنـد

شبیـه حرمله، عین یـزید، داور بود

کسی که سکه برایم خرید، بود مدیر

کسی که کارت به رویم کشید، داور بود

کسی که توپ‌تر از توپ بود، من بودم

کسی که در عقبم می‌دوید، داور بود

اَرَنج ما که غلط بود، هیچ حرفی نیست

کسی که سوت غلط می‌کشید، داور بود

کسی که تا لگدی زد کسی، شلوغش کرد:

«خطای محرز و تکل شدید»، داور بود

کسی که پیرهنش را کشیدم و گفتم:

«برو گدای ندید و بدید!»، داور بود

کسی که عادل و برنامه نود، صد بار

دوشنبه‌ها به حسابش رسید، داور بود

همیشه در همه جا روسفید ما بودیم

همیشه در همه جا روسیاه داور بود!

یک قضیه اخلاقی

ebnemahmood — Mon, 30 Jan 2012 18:07:15 GMT

یکی می‌گفت: من فارغم.

از مدح‌ها باد نمی‌گیرم و از راه نمی‌روم و متغیر نمی‌شوم!

بزرگی فرمود که: دروغ می‌گویی!

متغیر می‌شوی. لیکن مدح شیرین است، در تو پیدا نمی‌شود.

همچنان‌که چیزی موافق و خوشگوار را چون بخورند،

در خود تغییر آن نبینند.

لیکن چون به عکس، چیزی تلخ یا شور یا مطبوخ یا حب بخورند،

دل بشورد و متغیر گردد.

پس اگر عاقل و بیدار باشند

دانند که آن طعم خوش هم ایشان را متغیر و مبدل کرد

الاّ چون طعام موافق بود، تغییر آن ظاهر نشد.

اگر به جای مدح و ثنا

میان خلق ترا دشنام دهند و هرچه بدتر گویند

تو خشمین نشوی و تلخ نگردی؛

پس معلوم شود که از مدح باد نگرفتی و متغیر نشدی!

(سلطان ولد/ معارف، ص 271)

نتیجه اخلاقی:

1) اثر تربیتی دشنام شنیدن، بیشتر از ستایش شنیدن است!

2) دشنام گویان را ستایش کنید! ایشان بر گردن شما حق دارند.

3) فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را!