به زير دلق ملمّع كمندها دارند

دراز دستي اين كوته آستينان بين

 

از قديم فرموده‫اند رواداري در جامعه‫اي رواست كه دختران و پسران جوانش ظرفيت آن را داشته باشند. و اگر خداي نكرده سر و كار يك جامعه با آدمهاي تُنُك ظرف بيفتد كه به اندك ترش و شيريني پياله‫شان سر برود و مستي آغاز نهند و در مجامع عمومي و خصوصي عربده‫هاي چپ اندر قيچي بفرمايند، بر رؤساي آن جامعه فرض است و بلكه واجب عيني است كه به تيغ قهر و عتاب آن آدمهاي كم ظرفيت را بر جاي خود بنشانند و ظرفيتشان را بالا ببرند. از قديم همين گونه است و در آينده هم چنين خواهد بود.

برخي كه نور معرفت در جبينشان كم تابيده است و گرم و سرد روزگار كم چشيده‫اند، مي‫پندارند تاريخ تكرار نخواهد شد. غافل از آنكه تكرار را بايد هر پانزده سال يكبار تكرار كرد تا خلايق بدانند كه تاريخ چيز مهمي است. در زمان حافظ عليه الرحمه عده‫اي از آدمهاي رياكار بودند كه خوشبختانه نسل آنها منقرض شده است. اين آدمها كاري به زهد و تقوا نداشتند، اما لباسي كه مي‫پوشيدند خلاف اين را نشان مي‫داد. في الواقع اين طوايف دغلباز از لباس مقدس ديگر اقشار جامعه در جهت رسيدن به منويات پليد خويش استفاده ابزاري مي‫نمودند. لباس زاهدان آن روزگار لباسي بود كه هر تكه‫اي از آن را از جايي گرد آورده و روي هم دوخته بودند و از بس وصله خورده بود، شده بود مثل اين كولاژهاي پست مدرن: جور و ناجور روي هم سوار بود و ربط و بي ربط در كنار هم قرار داشت. چنين لباسي، سنگين بود و كشيدنش كار زاهدان نحيف نبود و تحمل گرماي آن در تابستان خودش بزرگترين رياضت عالم هستي به شمار مي‫رفت.

علي اي حال، دلق ملمع با اين اوصاف در آن روزگار، از مد رفته‫ترين جامه بشري تلقي مي‫گرديد. با پيشرفت علم و دانش دلق ملمع مفهوم تازه يافته و تكنولوژي نيز به كمك بشر آمده و لباسهاي رنگين اجق جق نازك بدن نما كه نسيم از هرجايش سرك مي‫كشد و ديده بر هر گوشه‫اش ميل تماشا دارد، جاي دلق ملمع را گرفته است. آن دلق ملمع را پيران طايفه مي‫پوشيدند و اين دلق ملمع را جوانان قوم. آن دلق ملمع مايه آبرو ريزي صاحبش بود و اين دلق ملمع، مايه نخوت و رعونت دارنده‫اش.

يكي ديگر از مشكلات جوامع امروز بشري، پيدا شدن لباسهايي با آستينهاي كوتاه است و زن و مرد مسلمان و غير مسلمان اين روزها از اين دست لباسها به كرات استعمال مي‫نمايند. متأسفانه اين قبيل آدمهاي لاابالي سست اعتقاد، به دليل رأفت اسلامي، در عمل ننگين خويش تجري پيدا كرده و به حدود و قوانين نيز دست درازي مي‫نمايند. اين طوايف متأسفانه حركات و سكنات‫شان به گونه‫اي است كه ديگر مسلمانان سر بصلاح را نيز به كمندهايي كه كم از حبايل الشياطين نيست، از راه بدر همي‫برند و دين و ايمان پير و جوان و ترك و تاجيك را بر باد فنا همي‫دهند. اين كمندها از زير چارقد و روسري برون تراويده و دست و دل مؤمنين را سست و قوت پايشان را در سپردن راه حق مي‫گيرد. بر حاكم شرع در چنين موارد واجب آن است كه گزمگان را دستوري مؤكّد صادر فرموده و اين طوايف از خدا بي‫خبر را به سزا برسانند و ناسزا نثارشان فرمايند تا نه تنها خودشان، كه جرئت تكرار چنين قبايحي در دل ديگر مردمان مذبذب نيز باقي نماند.

بحمد الله و المنّّة رييس جماعت محتسبه در بلاد ايران به زشتيهاي چنين اعمالي پي برده و به تأسي از كلام خواجه حافظ كه سخنش در همه ادوار تاريخ نفوذ و شيوع و مصداق دارد، فرمان داده است كه در شرايع و گذرگاهها مرتكبان چنين اعمال منافي عفتي را به بهترين شيوه ارشاد و اصلاح فرمايند. و اگر كسي ميل دراز دستي بر نواميس مسلمه كرد، پايش را قلم نمايند و قلمش را در دوات فرو برند.