دوستان عزيز ما تصميم گرفته‫اند يك جايزه ادبي مهم راه بيندازند و با اعطاي آن به ابن محمود بين همه جوايز اعتباري كسب نمايند.

همچنين براي اينكه مو لا درز نتايج داوري اين جايزه مهم نرود و خداي نكرده بعضي افراد ناباب معلوم‫الحال جايزه نگيرند و اسم در نكنند، با چند تا از دوستان داور قرار گذاشتيم كه عدالت محوري را در رأس كل امور قرار داده و اسم ما را به عنوان برنده جايزه اعلام كنند.

هدف ما البته از اين كارها، اعتبار بخشيدن به اين جايزه از طريق انتخاب خودمان و مشروعيت دادن به چنين جوايزي است. وگرنه همگان مي‫دانند كه ما از بيست سال پيش تا كنون هيچ احتياجي به جوايز نداشته و نداريم و بلكه اين جوايز مهم ادبي هستند كه به ما احتياج دارند.

در همين رابطه، هماهنگيهاي كامل با دوستان خودمان در روزنامه‫هاي زنجيري شرق و اعتماد و هم ميهن بعمل آمده است كه متفق القول اخبار اين جايزه را پوشش كامل داده و با ما چند فقره مصاحبه انجام دهند. خدا شاهد است كه همه اين كارها را مي‫كنيم كه ادبيات سرزمين‫مان از بحران در بيايد و مردم با شعر مدرن و پسا مدرن آشتي كنند.

متأسفانه جريان ادبيات امروز چه در بخش دولتي و چه در بخش خصوصي دچار عوارض عديده‫اي است كه انشاءالله با اعطاي اين جايزه مهم كه روي نوبل ادبيات را نيز كم خواهد كرد، همه مشكلات برطرف خواهد شد.

همچنين باز هم قرار است، يعني برنامه ريخته‫ايم كه روز اعطاي جايزه، همه بزرگان ادبيات كشور كه با ما رفيق هستند (در واقع نوكر و چاكر و مخلص و مريد ما هستند) و براي پيشرفت و ترقي ادبيات مملكت دست و دل و دامنشان مي‫سوزد، بيايند و ما نيز نيم ساعت بعد شرف حضور پيدا كنيم و خودمان را به آن راه بزنيم كه نمي‫دانيم قرار است به ما جايزه بدهند. بعد هم كه اسم ما اعلام شد و دوستان بزرگوار ما در بخش دولتي و خصوصي و غير انتفاعي نيم ساعت ايستاده براي ما كف مرتب زدند، با شكسته نفسي معهود خودمان پشت تريبون قرار بگيريم و از اظهار لطف دوستان اظهار شرمندگي كرده و بگوييم ما ديگر آردها را بيخته و الك را آويخته‫ايم و بهتر است چنين جوايزي به جوانها داده شود كه انگيزه براي پيشرفت داشته باشند.

قطع يقين چنين فرمايشاتي از جانب ما پايه اين تصور را در اذهان ملت قوي خواهد كرد كه ما خودمان از پيشكوستان ادبيات مملكت هستيم و در اوج قله‫ها‫ قرار داريم و اين جايزه هاي مهم چيزي بر اعتبار ما نمي افزايد.

خدا خودش بهتر ميداند كه تمام اين كارها براي اين است كه براي ادبيات مملكت‫مان احساس مسئوليت تا حد احساس مالكيت داريم و مي‫خواهيم كار از دست بزرگترهايي مثل ما در نرود كه بعداً نشود با هزار ترفند جمعش كرد.

البته اين جوايز خودش مقدمه جوايز ديگر هم هست و بعيد نيست مؤسسات ادبي و فرهنگي ساير ملل از ما دعوت كنند كه برايشان در مورد شعر امروز ايران سخنراني كنيم و شعر بخوانيم و آنها را در جريان ادبيات مترقي امروز كشورمان قرار دهيم. اين هم خودش توفيق خدمتي است كه معمولاً اگر نصيب كسي شود، بايد دوگانه بر درگاه يگانه بگزارد.

...

آدمهاي نامطلع حسود لابد خواهند گفت اين حرفها از جنس احلام يقظه است و «من خواب ديده‫ام كه كسي مي‫آيد...». ولي من تا ادبيات مملكت‫مان را متحول نكنم دست‫بردار نخواهم بود. اين خط، اين نشان.